في اللّيلة التّاسعة من المحرّم كان لأصحابه دويّ كدويّ النّحل من الصّلاة والتّلاوة ، فقال لهم : إنّي لا أعلم أصحابا أوفى بالعهد ولا خيرا من أصحابي ، ولا أهل بيت أبرّ ولا أوصل بالرّحم من أهل بيتي ، فجزاكم اللّه عنّي خيرا ، ألا وأنّي قد أذنت لكم فانطلقوا ، فأنتم في حلّ منّي ، وهذه اللّيلة سيروا بسوادها فاتّخذوها سترا جميلا . فقال له إخوته وأهل بيته وأصحابه : لا نفارقك لحظة ولا يبقي اللّه إيّانا بعدك أبدا . « 1 »

--> - دشمنان تو فروبريم وتا دستهء شمشير در دست ماست ، دمار از مخالفان تو برمىآوريم واگر حربه نداشته باشيم كه با ايشان محاربه بنماييم ، با سنگ با ايشان جنگ خواهيم كرد ودست از يارى تو برنمىداريم تا خدا بداند كه حرمت پيغمبر أو را در حقّ تو رعايت كرده‌ايم . به خدا سوگند كه اگر بدانيم كه هفتاد مرتبه كشته مىشويم وسوخته مىشويم وخاكستر ما را بر باد مىدهند ، از تو جدا نمىشويم . پس چگونه از تو مفارقت نماييم وحال آن‌كه يك كشته شدن است وبعد از آن ، سعادت ابدى آخرت است كه نهايت ندارد . » پس زهير بن قين برخاست وگفت : « به خدا سوگند كه من راضيم كه هزار مرتبه كشته شوم وزنده شوم وباز كشته شوم وهزار جان را فداى تو وأهل بيت تو كنم . » وساير آن سعادتمندان بر اين منوال سخن گفتند وحضرت ايشان را دعا كرد . به روايت ديگر : حضرت در آن وقت ، جاهاى ايشان را در بهشت به ايشان نمود . حور وقصور ونعيم موفور خود را مشاهده كردند ويقين ايشان زيادة گرديد ، وبه آن سبب ألم نيزه وشمشير وتير بر ايشان نمىنمود وشربت شهادت بر ايشان گوارا بود . از حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام منقول است كه چون لشكر مخالف حضرت سيد شهدا را احاطه كردند ، حضرت ؛ أصحاب خود را جمع كرد وفرمود : « من بيعت خود را بر شما حلال كردم . اگر خواهيد به قبايل وعشاير خود ملحق شويد ! وبا أهل بيت وخويشان خود گفت : « شما را نيز مرخّص گردانيدم . شما تاب مقاومت اين گروه بىشمار را نداريد . » پس جمعى از منافقان ومردم ضعيف الايمان مفارقت آن حضرت را بر سعادت ابدى اختيار كردند وپراكنده شدند . أهل بيت وخويشان وخواص أصحاب آن حضرت كه به قوت ايمان ويقين از عالميان ممتاز بودند ، گفتند : « ما از تو مفارقت نمىنماييم ودر حزن واندوه ومحنت وبلا با تو شريكيم ، وقرب خدا را منوط به خدمت تو مىدانيم . » حضرت فرمود : « چون بر خود قرار داديد ، آن‌چه من بر خود قرار داده‌ام ، پس بدانيد كه حق تعالى منازل شريفه ودرجات رفيعه را نمىبخشد ، مگر به كسى در راه أو متحمّل مكاره عظيمه وشدايد مؤلمه گردد . بدانيد كه تلخ وشيرين دنياي فانى نظر به دار باقي مانند خوابى است كه كسى بيند وبيدار شود ، وفايز ورستگار كسى است كه در آخرت فايز ورستگار گردد . شقى وبدبخت كسى است كه نعيم باقي آخرت را از دست بدهد . مجلسي ، جلاء العيون ، / 649 - 651 ( 1 ) - واز اين سوى حسين عليه السّلام نيز به معسكر خويش باز شد ومكشوف افتاد كه اين مخاصمت به -